# Hoe we aan onze naam kwamen (na een omweg langs een Klingon)

**Samenvatting:** Drie bedrijfsnamen in een paar jaar, elk opgegeven om een reden die in geen enkele pitch deck staat: een levend merkrecht, een domein dat we niet konden betalen, en een landcode met een phishingreputatie.

**Kort samengevat:** We verbrandden twee namen voordat we deze hadden. Een merkrecht dat we niet hadden gecontroleerd, een domein dat we niet konden betalen, en een landcode met een reputatie. De oplossing was geen ingeving, maar een scoremethode, en de discipline om weg te lopen bij de naam waar we het meest verliefd op waren.

**Gepubliceerd:** 2026-09-01

**Laatst bijgewerkt:** 2026-09-15

We heetten eerst Teletext.io. Een slecht idee, en het duurde even voordat we dat doorhadden.

De naam was bedoeld als woordgrap op Telegram, in de tijd dat je startup vernoemen naar verouderde techniek even wat iedereen deed. Wij vonden het slim. Wat we niet deden, was nagaan of Teletext nog bestond als bedrijf. Dat was zo. In plaats van te wachten op ons eerste merkenconflict zijn we gerebrand.

De tweede naam was Instant. Vrij generiek, maar we vonden het mooi, en even leek het probleem opgelost. Toen probeerden we Instant.com te kopen, wat voor zover ik me herinner rond de zevenhonderdduizend dollar zou hebben gekost die we niet hadden. Dus deden we wat je dan doet en gingen we op zoek naar een domeintruc. We kochten de landcode van Kameroen en gingen live op `.cm`.

Opnieuw hadden we het niet doordacht.

Een half jaar later leverden we een functie op waarbij we mensen links stuurden. Geen links op onze eigen site, maar links die terechtkwamen bij iemand die nog nooit van ons had gehoord en in één seconde moest besluiten of hij erop klikte. Die links moesten betrouwbaar voelen. En `.cm` staat goed gedocumenteerd bekend als thuishaven voor typosquatting en phishing, wat precies het tegenovergestelde is van wat een vreemde moest voelen.

Dus hadden we toch een `.com` nodig. We hadden nog steeds geen zevenhonderdduizend dollar. We hadden een nieuwe naam nodig, voor de derde keer, en ik was het naamgeven grondig zat.

## Het deel waar we stopten met gokken

Deze keer wilden we het goed doen, en dat betekende voor ons: iemand zoeken die er al harder over had nagedacht dan wij.

We gebruikten de Nominology-test, uit [een post van Daniel Reeves op Messy Matters](https://messymatters.com/nominology/ "Messy Matters: Nominology"). Die scoort een naam op een handvol punten, en de waarde zit niet in één criterium, maar erin dat je ophoudt met ruziën over smaak. Zeggingskracht, zodat de naam hint naar wat het ding is. Kortheid, want korter wint. Vindbaarheid in tekst, zodat de naam niet binnen gewone woorden zit en een zoekopdracht weinig valse treffers oplevert. Googlebaarheid. Uitspreekbaarheid, zodat je de naam in één keer goed zegt. Spelbaarheid, zodat je de naam in één keer goed schrijft als je hem hoort. En of je er een werkwoord van kunt maken.

Daar voegden we onze eigen wensen aan toe, stuk voor stuk littekens van de vorige twee pogingen. Of we van koers konden veranderen zonder alwéér van naam te veranderen, want die fout hadden we nu wel gemaakt. Of de naam al als merk was vastgelegd, wat ons eerder een naam had gekost. Of de naam beleefd is, want mensen beledigen met je bedrijfsnaam is een matige start. Wat het zou kosten om hem te verwerven. En de belangrijkste: vinden wij, als team, de naam eigenlijk wel mooi.

Een scorelijst klinkt vreugdeloos voor iets zo persoonlijks als een naam. Het is het tegenovergestelde. Het betekende dat we verliefd konden zijn op een naam en hem toch konden laten liggen, en dat lukt je niet als het enige argument is dat je hem mooi vindt.

## Worf.com

Wat me bij de naam brengt die is weggekomen.

We vonden Worf.com. Worf is de Klingon uit Star Trek, en de naam is kort, memorabel, uitspreekbaar, spelbaar en volstrekt onderscheidend. We waren er dol op. Ik vind het nog steeds de beste naam die we hebben gevonden.

Hij zou ook vrijwel zeker zakken voor de merkentoets, en dat wisten we terwijl we onszelf aan het overtuigen waren. Dus hebben we hem laten gaan.

Daar heb ik een beetje spijt van, op de manier waarop je spijt hebt van iets dat je waarschijnlijk nog een keer zo zou doen. Daar was de scorelijst voor. Die gaf ons een reden die geen gevoel was, precies op het moment dat het gevoel het hardst schreeuwde.

## Eén telefoontje

We waren hier een maand mee bezig en kwamen nergens. Elke goede naam was bezet, duur of al iemands merk, en we begonnen over compromissen te praten.

Toen belde Marcel me op een avond. Er liep een veiling af voor Unless.com, en de prijs zag er laag uit. Kopen, zei hij. Dat heb ik gedaan, voor een prikkie.

Dat is het. Dat is de hele herkomst van de naam. Een maand gestructureerd werk, en toen een telefoontje op het juiste moment over een veiling die verder niemand leek te hebben gezien.

## Wat ik mezelf zou vertellen

Naamgeving is geen logo-oefening. Het is een reeks dure fouten, en je enige echte keuze is of je ze op papier maakt of in de rechtszaal.

Twee ervan hebben we op de dure manier gemaakt en één op de goedkope. De goedkope kostte een maand roemloos scoren en een beetje geluk, en de twee dure kostten ons allebei een complete identiteit. Ben je nu iets aan het benoemen, dan is de lijst het saaie advies en het juiste advies. Hij vindt geen naam voor je. Hij laat je de naam neerleggen waar je te verliefd op bent, en dat is het moeilijkere werk.